Van gummi

Als expat moet je flexibel zijn. Nu zijn de meeste expats per definitie flexibel, want het valt nu eenmaal niet mee om je hele hebben en houden op te pakken en in een ander land te gaan wonen als je niet flexibel bent. So far, so good, zou je denken...



Vooral met de zomervakantie in het vooruitzicht, gaan veel gesprekken hier over de tijd nà de zomervakantie. 'Blijven jullie nog volgend jaar?' De antwoorden zijn nogal wisselend. Zo sprak ik bij de eZoo (de muziekschool) een lichtelijk gefrustreerde Engelse dame. 'Gisteren zag ik het helemaal niet meer zitten, maar na mijn zwemmen vanochtend en twee koppen koffie gaat het wel weer. We wachten nog maar even af.' Ze woonde al drie jaar met haar gezin (man en drie kinderen) in Singapore. Het bedrijf had gevraagd of ze misschien naar Nieuw-Zeeland wilden verhuizen. Dat zagen ze allemaal wel zitten. Vervolgens wordt in het bedrijf het antwoord "ja" in een ondoorgrondelijke black box gestopt en zit er als expat niks anders op dan geduldig af te wachten. Heeeeeel geduldig af te wachten. Want black boxen in bedrijven trekken zich niks aan van vrouwen die willen weten of ze nu wel of niet de spullen in verhuisdozen moeten stoppen, talloze abonnementen en clubjes op moeten zeggen, afscheidsfeestjes willen organiseren, winterkleren moeten kopen, zich een beetje willen voorbereiden op waar ze terecht komen en ook kinderen die naar een nieuwe school moeten zijn niet belangrijk genoeg om het proces in de black box te kunnen versnellen. In het geval van de Engelse dame had de black box nog steeds geen antwoord uitgespuugd, terwijl de kinderen begin juni vakantie krijgen. Wil je een beslissing forceren, is het enige wat je kunt doen, zeggen dat je terug gaat (naar de UK in dit geval) en als dat niet is wat je eigenlijk wilt...



Ook wij hebben een mooi staaltje expat-onzekerheid doorstaan. Inmiddels is het genoeg gezakt om er over te kunnen schrijven, maar ik ben echt woest geweest! (En dat ben ik niet zo gauw). Zo woest dat ik nog net de Philips airfryer, tv, speaker,wekkerradio, tandenborstel en föhn niet op straat heb gegooid. Ik bedacht dat dat wel een erg duur grapje zou worden...

Het geval wil namelijk dat al zo'n drie maanden nadat we hier kwamen, Kimmo's baan verviel. Tijdens het opbouwen van een nieuwe afdeling (5 expats naar Singapore gehaald) werd in de volgende reorganisatie alweer besloten de afdeling op te doeken. In eerste instantie leek dit niet zo'n heel groot probleem te zijn, omdat er toevallig net een baan vrij was die Kimmo op het lijf was geschreven. Daar bleek Philips echter anders over te denken, te veel Nederlanders in het management team, was het bezwaar. Vooruit, tot de zomervakantie mochten we nog blijven en dan gewoon weer terug naar Nederland. Kimmo terecht zwaar gefrustreerd, ik zo'n beetje wanhopig teleurgesteld. Ik was mijn leven in Singapore nog volop aan het opbouwen en probeerde ondertussen vier kinderen in het nieuwe Singaporese gareel te houden. Moest ik nu alweer gaan inpakken en afscheid nemen? Het was niet te rijmen met elkaar. Woede, teleurstelling, frustratie, wanhoop, ongeduld wisselde elkaar zo'n beetje af. Maar wat me echt pijn deed, was dat ik niet in staat was de kinderen tegen zoveel onrecht te beschermen. Een zware maand of 5 later was dan toch de kogel door de kerk. Kimmo had zichzelf overtroffen en bewezen dat hij hier in Singapore bij Philips nog niet gemist kon worden (goh, als ik het zo typ, lijkt het net of het heel simpel was. Dat was het niet, maar als ik dat wil uitleggen moet ik een heel boek schrijven en dit is niet mijn favoriete onderwerp). We mochten nog een jaar blijven...



Nu weten we ondertussen dat we nóg een jaar langer kunnen blijven. Ook het schooljaar 2013-2014 brengen we dus in Singapore door. Deze keer was de beslissing daar, voordat we erop aan het wachten waren. We hebben al veel bijgeleerd. Alle opties open houden (dat betekende in dit geval met Kerst alvast scholen bezoeken in Nederland voor het geval dat) en het gewone leven lekker laten doorgaan met op de achtergrond de gedachte dat je in een maand tijd nog prima een hele verhuizing kunt regelen. Geen centje pijn deze keer.

Het mooiste voorbeeld van flexibiliteit was een meisje uit Iven's klas vorige zomervakantie. Ze nam maar vast afscheid van school, omdat ze niet zeker wist of ze na de vakantie nog zou terugkeren of niet. Als expat is flexibel zijn niet genoeg, van gummi moet je zijn!

Ps. De foto's zijn van een weekendje Sibu (een Maleisisch tropisch eiland) om te voorkomen dat jullie ons nog zielig gaan vinden ;-)

Location:Singapore

Buiten kijken

De afgelopen twee weken hadden de kinderen vrij van school en ja hoor, wij gingen gewoon wéér op vakantie! Straks in Nederland gaan we gewoon weer met de tent naar Frankrijk, maar nu grijpen we onze kans om in Zuidoost Azië rond te kijken. Er zijn hier zoveel mooie dingen te zien...



Deze keer hadden we (nou ja, ik, want ik ben toch vooral van de vakantieplanning) bedacht om naar Java, Indonesië, te gaan. Landen in Surabaya, op naar de Bromo vulkaan en dan via Batu en Sukuh in de bergen (even afkoelen), een korte stop bij de Borobordur om te eindigen in Jogjakarta. Dit programma brengt wel wat kilometers met zich mee, maar ach, gewapend met ipad, ipod, mp4, iphone en een verdwaald boek moet dat lukken. Terwijl de kinderen zich dus vooral op de bezigheden in de auto hebben geconcentreerd en Kimmo heeft liggen slapen (ook nuttig, beetje bijrusten), heb ik naar buiten gekeken.




En wat je dan allemaal ziet langskomen...dat is het àllermooiste van Java. Die sfeer van rust, vriendelijkheid, je vooral niet druk maken, veel glimlachen, een praatje maken met elkaar in een hectiek van ontelbare scooters, winkeltjes, fietsen, auto's, vrachtwagentjes, sjouwende mensen en dieren.

Hier is wat ik zoal tegenkwam:

Een rijdende scooter met vader achter het stuur en moeder die ondertussen de baby achterop de fles geeft.

Heel veel schone was op heel handige, stabiele wasrekjes (jammer dat je die niet mee kunt nemen in het vliegtuig) die pal naast de vierbaansweg in de pof staat te drogen.



Een becak (soort bakfiets met inklapbaar luifeltje, maar dan een bankje in plaats van een bak, ze worden als fietstaxi gebruikt) waar voorop wel een stuk of vier nieuwe matrassen vastgebonden waren.

Een kraampje van vier houten palen met daar overheen een blauw plastic zeil gespannen waar ze leren jassen verkopen (met het tropische weer in Indonesië!)

Een groen grasveldje met wat modder en twee goals, waar tussen de voetballende en vliegerende kindjes schapen staan te grazen.

Mannen met een houten stok met een rode lap stof eraan langs de kant van de drukke weg. Ze riskeren hun leven door al zwaaiend met hun vlaggetje zo tussen het verkeer (op de wegen in Indonesië rijdt één aansluitende stroom van auto's, scooters en fietsen) de weg op te lopen om het verkeer van de zijwegen op de hoofdweg te laten draaien. Daarvoor krijgen ze van de geholpen chauffeurs een aantal roepia.



Duttende mensen op houten bankjes bij hun winkeltje, zo'n 5 meter van de weg af.

Een vrouw veegt met een bosje takken haar stoepje schoon. Hier is het niet "als je haar maar goed zit", maar "als je stoepje maar schoon is". Heel herkenbaar overigens ook in Singapore, want daar vegen alle Indonesische en Philipijnse hulpen 's morgens ook met een in onze ogen veel te kort bezempje de stoepen schoon.

Tussen alle winkeltjes in (iedereen die hier langs de weg woont, begint een winkeltje met wat eten en drinken) hangt een waslijn met een stuk of 6 vrolijk gekleurde opblaasbadjes eraan. Ook een winkeltje...

Scooters, overal scooters! Rijdend en geparkeerd. Met 1,2,3 of 4 mensen erop, met of zonder helm, al dan niet in combinatie met een hoofddoek.



Een klein huisje (de deur staat open, dus kijk je vanaf de weg zo de huiskamer in) waar de bank en de scooter precies naast elkaar binnen passen. Op de bank ligt iemand tv te kijken.

Een rondrijdende Blokker in de vorm van een klein truckje met open laadbak, die helemaal uitpuilt met gekleurd emmers, afwasbakken, dweilen, bezempjes en stofdoeken.
Een keukenscooter die gebakken banaan verkoopt. Achterop de scooter staat overdwars een ingezaagd eetkraampje waar de wielen zijn afgehaald. Aan de ene kant een gasfles met kookpit en wok, aan de andere kant een doorzichtige vitrine met de bananen.



Een rek met hergebruikte glazen flessen waar een olieachtig spulletje in zit. Bij navraag aan onze chauffeur blijkt het benzine voor de scooters te zijn. De benzinepompen liggen af en toe te ver uit elkaar en dat wordt zo opgelost.

Kinderen in helemaal witte (!) schooluniformen. Voor de meiden een witte blouse, witte lange rok en witte hoofddoek, voor de jongens een witte blouse met lange mouwen en een lange witte broek. Wat een uitdaging...

Een schoenenwinkel met alleen maar plastic slippers. Iedereen sjouwt rond op slippers. Ook scooter rijden gaat prima met plastic slippers. Af en toe zie je ergens één verdwaalde slipper liggen.


Een bloemenwinkel met één emmer met witte chrysantachtige bloemen en één emmer met gele chrysantachtige bloemen. That's all.

Wandelende mensen en mensen op scooters met een hele grote bos gras op hun rug voor het vee.

En nog veel meer.



Je begrijpt, ik heb me niet verveeld, mijn ogen bleven maar zien, terwijl mijn hersenen af en toe niet verwerkt konden krijgen waar ik nu eigenlijk naar zat te kijken. Geweldig, vond ik het. Ik voelde me er thuis. Het zet je aan het denken. Wat maken wij ons in onze materialistische Westerse wereld toch druk om dingen die er eigenlijk niet toe doen. Zeker met een van de boedhistische lessen van de Borobordur in het achterhoofd: laat de aardse bezittingen en gevoelens los, pas dan kun je in het Nirwana terecht komen en verlicht worden. Waarop vervolgens dan met klagende, luide stem van de achterbank klinkt: "Wanneer mag ik nu eindelijk op de ipad, Iven is er al de hele tijd op!" Tja...

Location:Java, Indonesië

Opgeleukte huis-, tuin- en keukenfoto's

Vorige week hadden we een weekje vakantie. Nee, niet vanwege de carnaval, die is hier echt heeeel ver weg met die paar verdwaalde Brabanders en Limburgers tussen al die Hollanders. Nee, vanwege Chinees Nieuwjaar. En omdat Roy (Jari's vriend uit het Groenveld) en Carla (zijn moeder) bij ons op bezoek waren, hadden wij een goede reden om er in Singapore zelf maar weer eens op uit te trekken.

Nu ben ik meestal niet zo'n fotograaf. Dat gedoe met een camera, foto's die dan toch weer niet zo goed gelukt zijn als dat je hoopte en het idee van wie gaat die foto's in hemelsnaam nog ooit terugkijken. Maar nu heb ik sinds kort een iphone. En leuk dat ik het vind zomaar wat huis-, tuin- en keukenfoto's te knippen! En dan liefst meteen daarna nog even awesomizen en een leuk lijstje en filtertje eroverheen. Met fotografie heeft het niks te maken, maar het is wel erg grappig. Vandaar dat ik jullie nu dus aan de hand van foto's kan laten zien hoe leuk onze week vakantie allemaal samen was!




Gong xi fa cai, oftewel gelukkig Chinees nieuwjaar. Het jaar van de waterslang. Met Chinees nieuwjaar geef je elkaar mandarijnen, een even aantal en vooral geen 4, want dat is het getal van de dood!



En dan natuurlijk knallend het nieuwe jaar in met een prachtig ruim tien minuten durend vuurwerk. Boven de Marina Bay met op de achtergrond de het businessdistrict. Rustig zittend in je hemdje en rokje op een trappetje langs de kade. Moet ik nog meer zeggen...



In het Art Science museum was een tentoonstelling van Nathan Sawaya (http://brickartist.com/). Deze voormalige jurist maakt nu kunstwerken van lego. Werkelijk prachtig! Van groot tot klein, we waren allemaal op onze eigen manier onder de indruk.







En in dit gebouw was de tentoonstelling, maar dan in het echt natuurlijk...


Uitzicht vanaf het Artscience museum op het businessdistrict. Ook overdag indrukwekkend.



Sentosa Flowers. Behalve relaxen op het palmbomenstrand ook nog even de bloemenversiering meepikken.




Een dagje dierentuin viel letterlijk in het water. Toen we in de rij stonden voor kaartjes. Begon het me toch te gieten! De bedoeling van tropische buien is dat hetna een uurtje of wat weer droog is, maar dat heeft het weer hier nog niet altijd begrepen. Dus maar uitgeweken naar het Singapore Discovery Centre. Een beetje zoeken en ijskoud van de airco (we hadden het verdacht moeten vinden dat ze bij de bali met jassen aan zaten!), maar uiteindelijk vermaken de heren zich in een commandocentrum om Singapore te beschermen tegen allerlei rampen en poseren wij op de ene na de andere typische Singaporese plek.








De East coast, een strook groen (park met een groot woord) langs de oostkust van Singapore. Er liggen altijd een hoop boten te wachten voor de haven. We hebben er een geweldig foodcourt ontdekt waar je van allerhande lekkere Aziatische gerechten kunt bestellen. Op dit moment zijn carrot cake, fried rice en sateh favoriet.



Ja, leuk mam, dat poseren, maar dan alleen met de ogen dicht!



Chocola eten in de chocoladebar op de 57e verdieping van de Marina Bay Sands.



Echt waar, een megagrote infinitypool en palmbomen, leuk dakterras. Het uitzicht is fenominabel! Al die lichtjes. We hebben besloten dat we ons allerlaatste nachtje in Singapore in dit hotel gaan logeren.




Even cultuur snuiven met een rondleiding met enthousiaste gids door Kampong Glam. Zo kom je op een leuke manier wat te weten over de geschiedenis van Singapore en de gebruiken van de Malay.




Je zou het niet zeggen, maar hier ligt de vroegere koninklijke familie van Singapore begraven. Tja, het kan verkeren...



Het Apenpark (eigenlijk Upper Peirce Reservoir) is een ontzettend mooie rustgevende plek in Singapore. De stad is letterlijk heel ver weg.







En weet je wat nu het mooiste is? Deze foto's hoef je ook niet in een fotoalbum te plakken! Geen dagenlang werk om een album in elkaar te steken en je af te vragen waar en wanneer die foto ook alweer gemaakt is. Misschien kom ik dan toch nog ooit door mijn stapel losse foto's heen geworsteld. Ik ben blijven steken bij net na Maaren's geboorte. Stiekem heb ik al wel gezien dat er een hele leuke scrapbook app is voor de ipad. Kan ik toch nog een beetje frotten...

Nederland, oh Nederland

'Maaren, wat ben je toch boos vandaag. Mis je Nederland een beetje?'
'Ik mis Nederland niet een beetje, ik mis Nederland heel veel!'

En zo valt de Singaporese draad oppakken na de Nederlandse onderbreking niet helemaal mee. Zeker niet, omdat we ook nog een gigantische jetlag hebben. Van mijn eigen jetlag heb ik maar een dag of twee last gehad. Van die van Maaren en Lasse de hele week.

'Mam, ik kan niet slapen.'
'Als je in bed blijft liggen en je doet je ogen dicht, val je vanzelf een keer in slaap.'
Half uurtje later...
'Mam, ik kan nog steeds niet slapen en m'n ogen blijven niet dicht.'
'Dan hou je je ogen maar open en blijf je gewoon lekker liggen, dan rust je ook uit.'
Nog een half uurtje later...
'Mam, ik ben nog steeds wakker.'
'Da's vervelend, maar je blijft gewoon in bed! Je moet mij niet de hele tijd wakker maken!!'



Waarna ze tegen half zes in slaap vallen om vervolgens om zeven uur niet wakker te kunnen worden. De hele week heb ik 's morgens alles uit de kast moeten halen om ze op tijd in de schoolbus te krijgen. Tot vanochtend dan, toen we konden uitslapen. Toen was Lasse om half zeven wakker en Maaren om zeven uur. Tja...

Dat Nederlandse van de afgelopen weken zetten we hier in Singapore nog even verder voort.

Zo ben ik vandaag maar weer eens boodschappen gaan doen bij de German Market. Ondanks de naam verkoopt dit winkeltje ook een hoop Nederlandse spullen. Er staat nu weer hagelslag van de Albert Heijn op tafel bij het ontbijt en ik kan bij de koffie weer een plakje ontbijtkoek van Peijnenburg nemen. Vanavond kijken we via Uitzending Gemist "Wie is de Mol?" met een stroopwafel erbij.



Ook erg Nederlands is dat we de komende maand een proeflidmaatschap bij de Hollandse Club hebben. Daar kwamen we ook zonder lidmaatschap al af en toe, maar komende maand zal de frequentie behoorlijk opgevoerd worden. De kinderen vinden het er namelijk geweldig. Je kunt er lekker zwemmen en klasgenootjes ontmoeten. Eigenlijk heeft het dezelfde functie als het buiten op straat spelen in Nederland; je hoeft niets af te spreken en je komt altijd wel iemand tegen. Mooi meegenomen is dat je er broodjes kroket en bitterballen kunt eten. Jari heeft gisterenavond als eerste van het tijdelijke lidmaatschap genoten. Op vrijdagavond komen ze altijd met een clubje van groep 8 van de Hollandse school bij elkaar om wat te kletsen, zwemmen, voetballen en te eten. Jari vindt het hartstikke leuk en ik ook voor hem. Ik was zelfs zo enthousiast dat ik hem maar wat later ging halen dan afgesproken. Zat ie al bij de receptie te wachten met het verzoek dat ik volgende keer best wat eerder mocht komen, omdat de meesten al een half uur weg waren. Ik heb gisteren trouwens ook het record file rijden verbeterd. In één middag drie keer opnieuw in de file op dezelfde plek. Ik zou in Singapore nooit taxichauffeur willen zijn...



Maar klap op de vuurpijl is toch wel dat de kinderen volgende week het schoollied mogen zingen voor de Nederlandse koningin. Of zoals Maaren het aankondigde: 'Mam, de juf zegt dat we volgende week met de klas een liedje gaan zingen voor de Koningin en jij mag niet mee!'
De juf had een vooruitziende blik voor de eerste reactie van de moeders...
Maar het is echt waar, volgende week zijn Koningin Beatrix, prins Willem Alexander en prinses Maxima in Singapore op staatsbezoek en de hele Hollandse School mag er naar toe om het schoollied te zingen! Superleuk!
Da's nog wel bijna Nederlandser dan Nederland zelf...

Location:Hillcrest Road,Bukit Timah,Singapore

Wat doe jij nou eigenlijk?

Een vraag die ik, op vakantie in Nederland, regelmatig krijg, is 'Wat doe jij nou eigenlijk?' Vooral als de vraagsteller in kwestie net van tevoren heeft begrepen dat ik niet werk én ook nog een hulp in huis heb, krijgt die vraag een speciale lading. Tja, wat doe ík nu eigenlijk, denk ik dan. Hoe ga ik dat in hemelsnaam uitleggen zodat ik liefst ook nog een beetje intelligent en nuttig over kom?

Dan begin ik maar bij de middag. Die is namelijk makkelijk, dan ben ik met vier kinderen in de weer. Ik vang de kinderen op als ze uit de schoolbus stappen, geef ze wat te drinken en een snoepje ('mam, mag ik nog een snoepje?' 'Nee, jij hebt er al twee gehad.' 'Maar ik heb nog honger.' 'We gaan zo eten.' Enzovoorts, enzovoorts.) probeer ze te ontfutselen wat er op school is gebeurd, ontvang vriendjes, ga mee stokken zoeken, rij op en neer naar zwemles, school, en vriendjes, ga nieuwe schoenen met de kids kopen, knutsel Sinterklaassurprises, zoek witte korte broeken voor het Kerstopteden, jaag kinderen achter de computer, labtop en ipad uit, bemiddel welk filmpje er gekeken kan worden, bewonder nieuw verwerfde vaardigheden (variërend van op handen en voeten kunnen lopen tot de letter ij schrijven tot het beluisteren van een zelf gecomponeerd muziekstuk in Garageband), informeer naar huiswerk, overhoor woordjes, maak reclame voor de groente tijdens het avondeten, stuur iedereen de douche in (en wel je haren wassen, ook bij je oren,) poets tanden én flos, lees verhaaltjes voor, luister naar de belevenissen van die dag, hang nog even op de bank (als er tenminste geen ouder- of informatieavond is) en plof moe maar voldaan in bed.



'En 's ochtends dan? Dan zijn de kinderen toch op school?' Tja, dat is een punt. Wat doe ik 's ochtends eigenlijk? Ik volg natuurlijk een cursus Creatief Schrijven bij de LOI. Hartstikke leuk en leerzaam, maar klinkt niet zo intelligent. Zal ik zeggen dat ik een boek aan het schrijven ben? Dan moet ik misschien ook vertellen wat voor boek en hoezo dan en wanneer het af is. Daar heb ik helemaal geen zin in. Wat nou als het toch niet helemaal lukt? Nee, laat maar. En bovendien zijn er ook nog weken bij dat ik aan die hele cursus niet eens toe kom. Hoe dat in hemelsnaam mogelijk is begrijp ik zelf ook niet.


Oh ja, ik tennis. Daar geniet ik van, maar da's wel een erge expatvrouwen bezigheid. Maar toch, het is erg leuk om op je 40-ste nog iets helemaal nieuws te leren. En bovendien is het erg nuttig om in het hete plakkerige Singapore je slome vermoeide lijf nog eens lekker actief te maken. Dus ok, ik sport.

Verder drink ik behoorlijk wat koffie en lunch ik af en toe. Nee, niet alleen, maar met een aantal expatdames samen. Maar als er iets niet interessant over komt...Maar het is wel belangrijk. Je komt aan in een vreemd land en kent helemaal niemand! Geen familie, geen vrienden, alleen je eigen gezin. Je moet je weg leren vinden en jij bent ook degene die de rest van het gezin zo'n beetje moet begeleiden. Wat is het dan fijn om mensen te spreken die in hetzelfde schuitje zitten. Die ook niet weten waar je kinderschoenen moet halen, die ook drie soorten mieren in de keuken hebben, waarvan de kinderen ook dwarsliggen, waarvan de man ook laat thuis is, die 's avonds ook in slaap vallen boven hun boek en eigenlijk ook niet weten wat ze de hele dag doen. Dus ok, ik werk aan mijn sociale contacten. Wat bovendien in Singapore een never ending story is, omdat mensen komen en gaan (heb je net een maatje gevonden, verhuizen ze terug naar Nederland, grrrr.)



Wat doe ik verder nog in de ochtend? Oh ja, ik doe één keer in de week boodschappen bij de supermarkt (een winkelwagen vol mét bult), waar ik in totaal een ochtend mee kwijt ben. Snel boodschappen doen gaat hier niet; druk met parkeren, druk in de winkel met mensen die allemaal op z'n gemak door de winkel slenteren, wachten bij de kassa omdat de kassière niet alleen de boodschappen afrekent, maar ook inpakt (daar moet ik nog eens apart een blog aan wijden.) Verder verleen ik als groepsmoeder wat hand- en spandiensten op school en ben ik om de haverklap op school om te kijken naar een of ander optreden van de kinderen. En tussen alle bedrijven door klets ik ook nog met liefde en plezier met ons bezoek uit Nederland en maak ze een beetje wegwijs in Singapore.




Kortom, wat doe ík nou eigenlijk?
Ik ben taxichauffeur, office manager voor de afdeling Zegers kids, therapeut, schrijver, hoofd facilitaire dienst, reisleidster, assistent op school, supply chain manager voor de keukenkastjes, ober en gastvrouw.

Geen wonder dat ik me nooit verveel!

Location:Deurne

Kinderfeestjes

Kinderfeestjes, wat mij betreft altijd een lastig gebeuren. Natuurlijk gun je je kind een leuk feestje, maar ik heb in het verleden al meerdere malen ondervonden dat mijn sterkste kant zeker niet is om een stuk of tien rondspringende jongens te vermaken. Een Spiderman-feestje, een Harry Potter-feestje, een voetbal-feestje, een speurtocht-feestje, een gourmet-feestje...van alles heb ik verzonnen.

Dat verzinnen, dat vond ik nog wel leuk. Een paar weken van tevoren begon ik te surfen op internet voor geschikte spelletjes. Ik knutselde een draaiboek in elkaar (hoe lang zouden ze het cakejes versieren leuk vinden? Niet zo lang als ik dacht), ging wat shoppen om alle spullen te verzamelen, bereidde in de ochtend van de feestdag alles voor en was er helemaal klaar voor....Totdat de bende jongetjes over de vloer kwam. Een tornado is er niks bij. De tactiek was om ze bezig te houden. Maar jongetjes bezig houden die alles maar vijf minuten leuk vinden?! Uitgeput was ik na zo'n middag. Wat was ik blij als er weer een feestje opzat. En toch vond ik dat ik het vol moest houden...die feestjes thuis...

MAAR NU NIET MEER! Wat een opluchting! Hier in Singapore houdt bijna niemand een feestje thuis. De mensen die in een condominium wonen met een grote function room en zwembad willen nog wel eens een poging doen, maar de overgrote meerderheid besteedt het hele feestje gewoon uit. Nu is dat hier ook wel erg gemakkelijk, want er is voor ieder wat wils. De truc is alleen om het ook nog een beetje betaalbaar te houden (ook belangrijk met vier feestjes per jaar), maar als je een beetje oplet, lukt dat ook. Bovendien is het ook heel gewoon om met een andere jarige samen een feestje te geven en dan de kosten te delen. Zo hebben wij hier in Singapore voor Jari al een lasergame feestje gehad in het parkje hier vlakbij, voor Iven een klimfeestje en voor Maaren een voetbalfeestje. Allemaal op locatie dus en (het belangrijkste!) minstens twee coaches die de boel in het gareel en leuk houden.

Het enige wat ik hoef te doen is een beetje organiseren en afspraken maken, wat drinken, cake en chips te halen en de uitnodigingen te versturen. Is dat even makkelijk. Het helpt ook heel erg dat iedereen hier over kinderfeestjes wel wat relaxter is dan in Nederland. Je wordt met een volle buik thuisgebracht? Hier helemaal niet nodig. Met een lege buik (qua avondeten dan, de cake en chips zijn meestal wel op) opgehaald worden is ook prima. Ook hoeft zo'n feestje niet de hele middag te duren. Een uur of 2 is lang genoeg. Vervoer regelen omdat je zelf de hele bups van je huis naar de locatie moet brengen? Ook niet nodig. Je laat de ouders hun kind gewoon zelf brengen naar de feestlocatie. Als moeder van de jarige job heb je tijd over om een beetje met het kroost te kletsen en foto's te maken. Heerlijk.

Kortom, bij deze een pleidooi om ook de Nederlandse kinderfeestjes wat gemakkelijker te maken: niet te lang, zelf je eigen kind halen en brengen, en geen eten totdat ze de leeftijd hebben dat ze het gezellig vinden om samen aan tafel te zitten. Ik stem voor!

Drummen

Die Jari, die kan goed drummen! Dat compliment heb ik de laatste tijd vaak voor Jari in ontvangst mogen nemen (en ja hoor, al die complimenten heb ik doorgegeven aan de rechtmatige eigenaar). Maar toch, als moeder is het ook leuk om complimenten voor je zoon te krijgen.

De laatste tijd heeft Jari zich dan ook rotgedrumd. Hij moest zich voorbereiden op maar liefst vier optredens.

Het eerste optreden was met de Sinterklaasband van de Hollandse School. De band is eigenlijk een bij elkaar geraapt zooitje van meesters en juffen van school, vaders en moeders van leerlingen en een aantal oudleerlingen. Jari viel dus in deze laatste categorie en was met z'n twaalf jaar de allerjongste. Er is een keer of drie druk (en chaotisch) gerepeteerd op een hele trits Sinterklaasliedjes, waarna de band zichzelf optreedklaar verklaarde. Sinterklaas kon komen! Dat deed Sinterklaas dan ook braaf. Op 17 november kwam hij aan in het hete Singapore. Zo'n beetje alle Nederlanders met kinderen gaan eerst naar de jachthaven bij Keppel Bay om op de kokende kade in de zon weg te smelten en te zingen tot Sinterklaas eindelijk eens om de hoek komt varen (het is echt waar, als je in de Singaporese hitte op Sinterklaas moet wachten duurt het nog tien keer zo lang voor ie komt dan in de Nederlandse kou). Daarna vertrekt het hele volk naar de Hollandse Club, waar Sinterklaas nog een bezoekje brengt. Dat was waar de Sinterklaasband om de hoek kwam kijken, want zij hadden de moeilijke taak de stemming er in te houden totdat Sinterklaas er was. En dat duurde lang! Door de hitte wilde Sinterklaas z'n snor niet helemaal op z'n plek blijven zitten...

Ik moet zeggen dat ik van die hele Sinterklaas verder niet zoveel heb meegekregen. ik heb alleen maar naar Jari gekeken.

Onderstaand een link naar een filmpje, waardeloos qua beeld en geluid, maar wel een leuke impressie!

Sinterklaas 2012

Het tweede optreden was een concert van de muziekschool eZoo waar Jari drumles heeft, Rock Jam! genaamd. Het idee alleen al was erg leuk. Om de leerlingen een beetje te laten voelen waarom ze eigenlijk iedere week naar de les komen, waren er voor de gelegenheid heuse bands geformeerd. Tien repetities lang werd er onder leiding van de leraren gerepeteerd op één nummer. Je hoorde het nummer gewoon groeien. Superknap dat die jonge kids gewoon samen als een echte band kunnen spelen.

Terwijl we stonden te wachten op het optreden en het publiek alsmaar uitdijde, flapte ik er spontaan uit tegen Kimmo: 'Goh, jullie hebben wel eens voor veel minder publiek gespeeld.' Tja....

Ook hier weer een link naar een filmpje. De bassist (voor de kijkers links op het podium) is Jari's drumleraar.

eZoo 2012